Toen ik een kleine jongen was en op de ‘lagere school’ zat (jaren ’70), fietste ik dagelijks op neer langs de Klapwijkseweg in Berkel en Rodenrijs. Langs die weg liep een vaart, en over die vaart waren kwakels en ophaalbruggen gebouwd zodat de pramen met tuindersproducten er onderdoor of doorheen konden varen op weg naar de veiling in Rodenrijs – dat was uiteraard voor de Tweede Wereldoorlog.

Die Klapwijkseweg was destijds – en het is nog steeds – een weg tussen Berkel en Rodenrijs en Pijnacker. Op de hoek van de Meerweg en de Klapwijkseweg – net in de Meerpolder, precies tussen Berkel en Pijnacker – lag de tuinderij van mijn vader – vader Bram – en diens beide broers, oom Gerard en oom Dirk. Op die tuinderij stonden kassen, en in die kassen werden rozen geteeld – dat waren snijbloemen. De lagere school lag anderhalve kilometer verderop, op de hoek van de Klapwijkseweg en de Westersingel.

Mijn grootmoeder van vaderszijde heette Klapwijk, en ze had negen of tien zussen en één broer die allemaal trouwden, kinderen kregen en in Berkel en Rodenrijs bleven wonen, en daarom zat de genoemde lagere school vol met achterneven en achternichten. Ze heten allemaal anders, want in de jaren ’50 en ’60 namen vrouwen die trouwden bijna altijd de naam van hun man aan, zeker in het milieu waarin ik opgroeide.

Ik wil niet opscheppen over mijn gereformeerde jeugdtrauma’s, maar al die achterneven en achternichten waren – net als ikzelf – vrijgemaakt-gereformeerd. Iedereen ging twee keer per zondag naar de kerk, en omdat het kerkgebouw niet groot genoeg was, waren er twee diensten in de morgen en twee diensten in de middag.

Fietsend langs de Klapwijkseweg droomde ik vaak dat er oneindig lange messen aan mijn vingers zaten. En soms spreidde ik mijn vingers tijdens het fietsen, en dan wist ik dat in alle huizen waar ik langs kwam de mensen bloedend dubbel klapten, want mijn messen sneden dwars door die huizen en die mensen.

Een erg aardig iemand kan ik niet geweest zijn.