Poëzie is spelen met ernst, jongleren met loden ballen, net doen of je lacht om de dood.

Soms is het zo dat je niks kunt zien, tenzij je er naast kijkt. Zo is het ook met de dichtkunst.

Alle dichters zijn zwaar op de hand, maar wat ze onderscheidt van andere tobbers is dat ze een spel spelen met de onderwerpen die ze belangrijk vinden.

Ik was dit stuk begonnen als essay, maar het is wel even genoeg.