Om de graal
na veel getob
ten langen leste
te bereiken,
moet je liegen.

Om te winnen
moet je altijd
arme dieren,
kleine boompjes
warme kinderen
die met zachte
hese stemmen,
lieve ogen
touwtje springen,
dood maken.

Kloosters horen
ruïnes te zijn;
nonnen laat je
liever niet
in leven
als ze bidden;
tederheid
is taboe.

De vrouwen
van je vijand
moet je ten slotte,
samen met je maten,
één voor één
en successievelijk
op het vuile aanrecht
neuken,
want er is stress.

En daarna?
Hup, in de kuil.
‘Decadentie is erger’,
zeg ik altijd.

Wij, omstanders
en toeschouwers
zijn vol stille
bewondering,
al gaat er soms
een rilling
door ons heen.

Een enkeling
verstijft,
maar ook hij of zij
doet niks –
gelukkig maar.

We blijven
ongerept,
zonder pijn,
zonder benul,
zonder schuld.

Soms willen we
ook zelf die kant op.

Het gaat
om de graal!

Kijk,
oorlog is oorlog,
en de droom van
vrede en recht
kan daar nooit
tegenop.

Spreek dat maar
eens tegen.

[Eigen werk]

Geluidsopname