Daar liep ze door het warme zand.
Ik kuste traag haar lieve mond.
Ik heb me ooit aan haar verwond.
Iets in mij schreeuwde moord en brand.
Ik heb geen grein gezond verstand,
Zodat ik nooit de rust hervond.
Daar liep ze door het warme zand.
Ik kuste traag haar lieve mond.
Aan vrome praat heb ik het land.
Haar broek spant om de geile kont.
Ik doof mijn haat, ik blus mijn lont.
We zijn vervreemd, we zijn verwant.
Daar liep ze door het warme zand.
Geluidsopname
(Eigen werk, een rondeel)
Het veld is dor, de aarde scheurt.
Een hemeltraan zag ik nog niet.
De boer stopt pijpen vol verdriet.
De schepping heeft zijn kans verbeurd.
Hoe ver je kijkt, hoe hard je speurt,
’t zijn dode vlakten die je ziet.
Het veld is dor, de aarde scheurt.
Een hemeltraan zag ik nog niet.
Eén bui, en heel de aarde kleurt,
één wolkbreuk die dit alles overgiet,
dan zingt een vogel ‘t hoogste lied
op land dat weer naar kruiden geurt.
Het veld is dor, de aarde scheurt.
Geluidsopname
(Dit is een probatio pennae – dit is mijn eerste poging om een rondeel te schrijven.)
Gedichtenwedstrijd
Ik had het gedicht Wolkbreuk ingezonden in januari 2026 voor de Gedichtenwedstrijd die was uitgeschreven door de PKN Angerlo-Doesburg. Het thema was het landelijke thema van de boekenweek: Metamorfose.
Er waren in totaal 89 inzendingen. De uitslag werd bekend gemaakt in de Poëzieweek 2026 op zondag 1 februari in de Martinikerk van Doesburg. Er was een mooi programma met muziek en een bloemlezing van de ingezonden gedichten. Mijn gedicht was opgenomen in de bloemlezing. Wolkbreuk heeft geen prijs gewonnen, maar kreeg wel een positief juryrapport.
De jury vond ‘Wolkbreuk’ een aansprekend gedicht met een heel consequent, strak ritme, geschreven in een kale taal die perfect harmonieert met de situatie die je beschrijft. Enthousiast was zij ook over de manier waarop je voor dertien regels maar twee rijmklanken gebruikt, zonder dat dit tot rijmdwang leidt. De beelden die je gebruikt om de situatie te schetsen oogsten ook al lof. Tenslotte kon ook de manier waarop je het gebruik van de stokregel naar je hand zette op bijval rekenen. Ondanks al deze waardering viel je in de laatste ronde af bij de keuze welke drie inzendingen tot winnaars zouden worden uitverkoren. ‘Wolkbreuk’ is wel opgenomen in de bloemlezing van gedichten die niet onopgemerkt voorbij mochten gaan.
Daar was dan eindelijk die brief.
Het water stond in modderige kreken,
Terwijl de maan zich sprakeloos verhief.
De golven overspoelden het gerief.
Het schip bleef in de modder steken.
Daar was dan eindelijk die brief.
We zagen ook de kiekendief,
Die liet het zich aan niets ontbreken,
Terwijl een maan zich sprakeloos verhief.
De geest bleek weer een witte wief,
Met echte witte wievenstreken.
Daar was dan eindelijk die brief.
Geen otter werd ooit zo gegriefd,
Dat-ie wou wreken, of ten minste preken.
Er is een maan die zwijgend zich verhief.
De waarheid is niet altijd lief.
Wij maken zelden, maar wij kunnen breken.
Daar was dan eindelijk die brief,
Terwijl de maan zich sprakeloos verhief.
Geluidsopname
PS N.a.v. een leuke tweet over een madeliefje, schreef ik nog een extra terzine die zou kunnen worden ingevoegd voorafgaand aan het slotkwatrijn, en die als volgt luidt:
En nergens groeit de madelief;
Een sater wil graag distels kweken.
Daar was dan eindelijk die brief.
Wij willen dolgraag feesten vieren,
Maar er zijn kazen zonder gat.
Is er een aarde zonder klieren?
Er zijn geen zeeën zonder wieren.
De wereld is gelukkig plat
Zodat wij feesten kunnen vieren.
Wij proeven graag elkanders nieren
En drinken bieren liefst per krat.
Is er een aarde zonder klieren?
’t Is tijd voor boeren om te gieren.
De stront is smeuïg; ‘t land is nat,
Opdat wij feesten kunnen vieren.
De demon blijft gedurig tieren.
Wij zitten zalig op ons gat.
Is er een wereld zonder klieren?
Door smalle straten draven stieren.
De parel is in goud gevat.
Wat blijft is dat we feesten vieren;
We dromen dan dat we niet klieren.
Geluidsopname
The Hidden Law 
